ακοιμητος

Sign o' the times

2011-02-21T20:08:00.003Z

Do you know these campus films with the american university professors who are self absorbed and basically obnoxious to their students while wearing tweed? Well, I just realized I belong to the generation where this ain't never gonna happen - we're just never going to be tenured professors who can afford to do this. We'll just always be evaluated, measured, made to learn new skills, jump through hoops, please the clients (aka students, charities who fund our coveted projects, deans etc) and always feel the presence of a sharp damocles sword above our heads. Yep, that's it. Maybe this will spark a whole new genre of campus films.

Από μια προηγούμενη διαδήλωση

2009-02-13T10:10:00.001Z

Επανήλθα

2008-07-29T12:17:00.005Z

[φωτο απο Greek gay Lolita στο myspace.com/lenaplatonos]

είπε η Λένα Πλάτωνος χθες το βράδυ - και το εννοούσε. Την περισσότερη ώρα της συναυλίας καθόταν μπροστά στο πιάνο, από εκεί που την έβλεπα εγώ η στάση της μου θύμιζε τη μητέρα του Γουίσλερ. Συνολικά τραγούδησε τρεις φορές την Πρωτομαγιά (Είμαι ευτυχισμένη) - και το εννούσε. Φίλησε όλους τους συντελεστές, πιο εγκάρδια απ' όλους τη Βικτώρια, κι εμείς, νομίζω, θέλαμε όλοι να την φιλήσουμε και να την αγκαλιάσουμε. Η συναυλία ήταν εξαίσια. Χρόνια είχα να αισθανθώ τόσο καλά. Έκλαψα με τον τρόπο που τραγούδησε τον Μάρκο ο Κωνσταντίνος Βήτα, συγκινήθηκα με τον Βασιλικό (τι τραγούδι είναι το Μόνο - η ομορφιά του είναι σχεδόν οδυνηρή), είχα ένα τεράστιο χαμόγελο βλέποντας την Πασπαλά να είναι πανέμορφη και λαμπερή, να χαμογελά και να κάνει headbanging - κρίμα που δεν είπε την Καντέντσα. Όλα έπρεπε να'ρθουν καθώς ήρθαν.

Οι αποστάσεις

2008-06-24T07:17:00.003Z

Από εδώ:

He's got the genes and the cheekbones for a Lacoste ad,
but he wants to save the world and he's the cutest guy I've had

εδώ:

There may be trouble ahead
But while there's moonlight and music
And love and romance
Let's face the music and dance

Before the fiddlers have fled
Before they ask us to pay the bill
And while we still
Have the chance

Let's face the music and dance

και τέλος εδώ:

Υστερία/Ανακούφιση/Νηφαλιότητα/Λόγια, πολλά λόγια/Μου περνάει/Το κόκκινο άπλυτο μπλουζάκι (δεύτερο χέρι) στη σακούλα ακόμη/ Πότε-πότε το βγάζω/ Άντε πάμε για άλλα / Αλλά γαμώτο, κάθε φορά ο καθένας σας νομίζω μου παίρνει και κάτι δικό μου / Πρέπει να κάνω πάλι σούμα

Σκέψεις ξερού μυαλού σε ξερή εποχή

2008-06-08T21:22:00.004Z

Μεταξύ δύο ποστ, δηλαδή σε ένα κλάσμα ψηφιακού δευτερολέπτου πρέπει να βρω τον χρόνο να πω και ένα δυο πράγματα χωρίς φιοριτούρες. Ο ενθουσιασμός μου προφανώς είναι υπερβολικός και κούφιος. Και μετά πέφτουν οι σοβάδες σαν τις τέφρες στο κεφάλι μου. Και τι να κάνω; Φαντάζομαι ότι το πρώτο βήμα θα ήταν να θεωρήσω ότι πρέπει να αναθεωρήσω τις πράξεις μου, τις ευκολίες μου (έτσι μάλλον με συμβουλεύουν οι φίλοι μου, kings and queens of cool όπως φαντάζουν στα μάτια μου τώρα). Ναι, αλλά εγώ δεν θέλω. Αρνούμαι να δεχτώ ότι τα πράγματα πρέπει να χωρέσουν στη λογική, ακόμη κι αν η λογική έχει, προφανώς, κάτι να μας διδάξει. Δεν τη θέλω - επιμένω στη μαγεία (αυτά έλεγε κι η Μπλανς και την κλείσανε μέσα), έστω επιμένω στην εξαίρεση. Κι από την άλλη με κούρασε το Θα περιμένω κι ας μη' ρθεις.

Better late than never/sorry

2008-05-31T14:07:00.003Z

Dissent is poetry!

I'm an anorak

2008-05-19T22:41:00.003Z

One or two things I've learned from gay dating sites:

Straight acting = I'm a homophobic homosexual

Oh gosh, I want you to *** me and then *** me and then *** me some more = we'll never actually meet, I'm a chicken

Last night was so great, you're really great, we must absolutely stay in touch = when I'm out of the door, I'll forget anything ever happened

I won't bite, unless you ask me to... lol = I think I'm funny, intelligent and cultured, while in fact all I manage in that respect is reading (very slowly) Ok and the occasional Men's Health, oh and Harry Potter (I cried so hard when I finished the last one!)

You're perfect boyfriend material = what's your name again?

I just need to finish some chores and then I'll come right over = never going to happen

Hey, nice profile! How are you doing, mate? = I wonder whether you're a psycho, but I'm horny like a pony right now so I'll just take my chances

Heavy use of :-), ;-) and the like = all my life I wanted to play with dolls; I love kittens and horses and pink fluffy stuff

Hey there, long time no see = the guys I've spent an entire evening chatting up have disappeared and I'm horny

Tell me, what do you like to do in bed? = even if your answer is laconic or only consists of slogans (or, for that matter, verses of Ezra Pound), it will excite me, I'll get a kick out of playing the potential screenplay in my head of you coming and actually doing those things, to/with me, I'll masturbate, and you will no longer be needed

68 ώρες στην Ελλάδα

2008-05-07T11:26:00.007Z

Ήταν τότε αλήθεια. Τώρα είναι ψέμα... ένα μεγάλο ψέμα. [...] Ήταν μια μεγάλη αλήθεια, που δεν αλήθεψε ποτέ. (σ. 21)

Μαυροφόρεσα από τότε. [...] Με ρώτησε ο άντρας μου
- Γιατί φορείς μαύρα; Του αποκρίθηκα
- Μ'αρέσει αυτό το φόρεμα. Μου πάει.
Μα σα χάρισα όλα μου τα φορέματα [...] και έραψα ένα ταγιέρ μαύρο για να βγαίνω στο δρόμο, όταν βγήκα με μαύρο καπέλο και μαύρα γάντια, όταν έραψα μαύρο πρωινό φόρεμα και αγόρασα μαύρες βρούτσες, κι έδεσα μαύρα όλα τα αγαπημένα μου βιβλία και τις πέτσινες τσάντες μου, με ρώτησε μια μέρα ο άντρας μου [...] του αποκρίθηκα λαφριά: -Φόρεσα μαύρα για να μην έχω τον μπελά να ταιριάζω χρώματα.
Βάσταξαν λίγο καιρό οι παρατηρήσεις του. Ώσπου συνήθισε ή ξέχασε, ή κατάλαβε. Δεν ξέρω. Εγώ δεν ξανάβαλα ποτέ χρώμα. (σσ. 488-89)

- Δε θέλετε να δείτε τον Freud;
- Προς τι;
- Είναι καλός ψυχολόγος, ίσως σα δώσει λίγη ησυχία.
-Γιατί; Αγαπώ την ταραχή μου.
- Υποφέρετε όμως.
- Τι σημαίνει; Δε ζητώ ησυχία. (σσ. 733-34)

Η νοσταλγία δεν είναι πια αυτό που ήταν, ούτε και οι έρωτες.
[αποσπάσματα από τον τελευταίο τόμο του Αρχείου Π.Σ. Δέλτα, Αναμνήσεις 1940, Αθήνα 2007. Για μένα από τα ομορφότερα κείμενα της νεοελληνικής λογοτεχνίας στην ανισότητά του. Τους Μυριβήληδες και τους Τερζάκηδες σας τους χαρίζω].

Η άνοιξη δεν είναι εποχή λιτότητας

2008-04-17T17:33:00.005Z

Μ΄έχει χτυπήσει το έαρ
δε φοράω μάρτη
κάνει ψόφο
(η λιβιδώ καραδοκεί)
πότε θα'ρθει το θέρος (γμτ, κάθε χρόνο τα ίδια γράφω)
διαβάζω το εκπληκτικό παραλήρημα της Πέννυς (Δέλτα) όταν στα 70κάτι της αναθυμόταν τον Ίωνα (σκοτωμένο δυο δεκαετίες), τα θυμάται όλα, τα ξαναζεί, κι όταν τελείωσε τη συγγραφή (χίλιες χειρόγραφες σελίδες) πήρε δηλητήριο. Κι αυτήν τη φορά πέθανε. Και στην ταφὀπλακά της γράφει μόνο: ΣΙΩΠΗ.
Τι άλλα?
Στην Αθήνα όλοι παραληρούν.
Το DNA μας αποδεικνύει ότι είμεθα έθνος ανάδελφον (το είδα στην τηλεόραση, άρα υπάρχει)
Ο Άνθιμος μας αποκαλεί πόρνους (Τσούλα είναι τίτλος ευγενίας, λέει η φίλη μου Β.) -να φτιάξουμε τ-σερτ το καλοκαίρι και να κυκλοφορούμε (ΕΙΜΑΙ ΠΟΡΝΟΣ/Η)?
Οι κόρες της Μοσχολιού σφάζονταν για το παλατάκι της μάνας τους (μπορείτε να αναπνεύσετε τώρα, τα βρήκανε)
Έχουμε γεμίσει φρη πρες έντυπα -αν τα διαβάζεις, νομίζεις πως η Αθήνα είναι ένα είδος μεταμοντέρνας Σανγκριλά -και μετά βλέπεις το Χόξτον και το λοιπό λαϊφστάιλ (να μη σώσω -ειλικρινά, μπροστά σε όλο αυτό το μεγαλείο, λ.χ. τους χρυσούς σκούφους του Αθηνοράματος, επιλέγω μόνο εστιατόρια που σερβίρουν σε λαδόκολλα, πχ. τα Άγραφα. Δεν θέλω τρούφα, μπαλσάμικο με εσάνς από τσαπέλες βιολογικής καλλιέργειας και σταμνάγκαθο. Έλεος)
Σώστε το Μεταξουργείο, μην το κάνετε σαν το Γκάζι και τον Ψυρρή, μην γυρίσετε σήριαλ εκεί, μην κάνετε φωτογράφιση μόδας, μη σερβίρετε σταμνάγκαθο (επαναλαμβάνομαι, σόρρυ).
Αυτά τα παραληρηματικά για σήμερα. Υπόσχομαι, εάν βγει αύριο ο ήλιος θα τις κόψω τις γκρίνιες.
Σας αγαπώ (τα τετράγωνα των αστέρων επιστρέφουν, το διασταύρωσα)

(κλείστε τα μάτια. το καλοκαίρι έρχεται. Θα ξεπλένουμε τ΄αλάτια έξω και μετά θα κοιμόμαστε για μεσημέρι [απόγευμα] κι ο ήλιος θα μπαίνει απ΄τις γρίλλιες. Μμμμμ)

ΙΗΕ ΔΑΛΙΕ ΠΑΙΑΝ (= no rain)

2008-04-07T08:25:00.002Z

Βρέχει

2008-04-01T14:39:00.003Z

-Κουακ, κουακ, λέει η πάπια (είναι πλαστική)
- Πού πας καραβάκι με τέτοιο καιρό?

Βαριέμαι στην γερμανική ύπαιθρο (ειλικρινά, είναι το μόνο που μπορεί να κάνει κανείς εδώ). Κάπου εδώ κοντά έχει έκλειψη, στο ραδιόφωνο μας πληροφόρησαν πώς να προστατεύσουμε τα κατοικίδιά μας από το σοκ (εάν είναι μικρά να ρίξουμε μια κουβέρτα πάνω στο κλουβί τους, εάν είναι πιο μεγάλα, να κατεβάσουμε τα ρολά για να νομίσουν ότι βράδυασε και να μην τρομάξουν).
Βρέχει με γερμανική αποτελεσματικότητα - κάτι σαν βροχή AEG ή Siemens. Όταν ξεμένω στην εξοχή πάνω από μια μέρα με πιάνει υστερία, νομίζω ότι βρίσκομαι παγιδευμένος στο Μεθοριακό σταθμό (Αλέξη! Γαρουφαλιά! έλα να σου τραβήξω την πλεξούδα!) ή σε παράσταση του Τσέχωφ από θίασο ξυνών νοικοκυρών σε εμμηνόπαυση. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
[αισθάνομαι καλύτερα τώρα]
Λόντρααααααα, αγαπημένη μου, δεν θα ξαναπώ ποτέ κακή κουβέντα για σένα.
Σας φιλώ (ελάτε να με σώσετε, πληζ)

Για τη Λένα Πλάτωνος

2008-03-12T23:47:00.003Z

Τη Λένα Πλάτωνος την πρωτάκουσα στη Λιλιπούπολη όταν ήμουν στο δημοτικό. Όχι ότι κατάλαβα πολλά πράγματα, αλλά η Ρόζα Ροζαλία ήταν το αγαπημένο μου κομμάτι, το τραγουδούσα συνέχεια (έκανα και λάθη, την ροζ οπάλινη λατέρνα την έλεγα ροζοπάλινη). Μετά στο γυμνάσιο σταμάτησα ν'ακούω ελληνική μουσική, πέρασαν χρόνια και κάπως (ειλικρινά δεν ξέρω πώς) πήγαμε το 87 με τον μακαρίτη πλέον Κωνσταντίνο στο Λυκαβηττό σε μια διήμερη συναυλία. Εγώ ήθελα να πάω την πρώτη μέρα με την Πλάτωνος, εκείνος τη δεύτερη με τις Τρύπες. Εκείνη την μέρα η Λένα έπαιξε τον Καρυωτάκη και λίγο από Γκάλοπ νομίζω. Από τότε την αγαπώ φανατικά και την ακολουθώ πιστά. Είναι μια ποιήτρια πολύ δυνατή και ζωντανή, σε χτυπάει σαν το μπάσο στο στήθος, τα λέει όλα απλά και περιεκτικά, και χωρίς να το καταλάβεις σ'έχει διαλύσει με την αλήθεια της.

Ὀταν αποφοίτησα διάλεξα δυο στίχους της να συνοδεύουν το κείμενο που έγραψα για το λέυκωμα της χρονιάς:
Πρωινά προσευχών σε προαύλια
χωρίς την αγάπη ή την οργή του θεού
πολλά ερωτικά ραντεβού
σχίζεται το χάρτί μόνο του
αγοράζεις μετά σελοτέηπ
και το κολλάς.

Το 90 πέρασα μια χρονιά φρίκη, χαμένος κι εγώ, χαμένη κι η χρονιά. Η Πλάτωνος μόνο με κράταγε. Άκουγα και ξανάκουγα την Αναλύζα από το Σπάσιμο των Πάγων:
Κι όμως
όλοι καποτε κλάψαμε
Μπροστά ή πίσω
Ο καιρός είναι γλυκός
Και τα φυτά ποτίζονται
Κι εσύ λες
"έτσι δεν υποφέρω αλλά δε ζω¨

Έγραφα ποιήματα και οι στίχοι της τρύπωναν μέσα τους, οι ανάπηροι λοστοί της έγιναν ανάπηροι μοχλοί, αλλά την αισθανόμουν σα μακρινή φίλη κι έλεγα δεν θα την πειράξει. Η Καντέντσα της είναι το ωραιότερο ερωτικό τραγούδι (έτσι κι εγώ την πάτησα και χωρίς να σε γνωρίζω, τώρα σ΄αγαπώ), οι Εμιγκρέδες της Ρουμανίας μιλούσαν το 80 για πράγματα που οι άλλοι ανακάλυψαν στα τέλη του 90, το Μια Άσκηση Φυσικής Άλυτη τώρα νομίζω καταλαβαίνουμε πόσο τρομακτικά εύστοχο ήταν (στα όρθια / στα γρήγορα / φτηνά ρεστοράν / η μασέλα ακριβείας διαμελίζει κάτι σημαντικό από μας), η Αίθουσα αναμονής μιλούσε για τους άστεγους το 85 όταν τα τραγούδια μιλούσαν για τα παϊδάκια στη Βάρη.
Και τόσα ακόμη, δε θέλω να καταντήσω μελό.
Με αφορμή λοιπόν τη συνέντευξη στο Lifo και το νέο της τραγούδι (Σ'αγάπησα, συγκλονιστικό και σπαρακτικό και η φωνή της κάπως γερασμένη, αλλά αήτητη) και βέβαια το λινκ που μου'στειλε το φωτοσπαθο (η Λένα στην Πρόβα της Λιλάντας Λυκιαρδοπούλου με την Πασπαλά να τραγουδάει ακόμη με το βιμπράτο της σοπράνο φρέσκια τότε από τη Νέα Υόρκη - μην το χάσετε, σας παρακαλώ) ήθελα να καταθέσω την αγάπη μου, έστω κι έτσι αμήχανα και άτσαλα.

Μεταξύ τυρού και αχλαδίου

2008-02-23T16:10:00.004Z

Έκλεισα τα μάτια και γύρισα δυο-τρεις βόλτες γύρω από τον εαυτό μου. Το πρώτο βιβλίο ήταν ο δεύτερος τόμος της Ιλιάδας -δεν είχε σελίδα 123. Δίπλα το ακόλουθο:

l. 40: There's no set place, said he, where we must dwell: an echo of Aeniad VI 673-75, where the Sibyl asks "What region [of Hades], what place is the abode of Anchises?" and is answered: "Nulli certa domus - none has any fixed abode: we inhabit the shady groves, the river banks are our bed, the freshly-watered meadows our dwelling."
l. 82: Salve Regina: the compline hymn to the Blessed Virgin, beginning: "Hail, O Queen, Mother of mercy, our life, our sweetness and our hope, hail! To thee we cry, the exiled children of Eve, to thee we sigh, weeping and lamenting in this valley of tears."

Dante, The Divine Comedy, translated by Dorothy L. Sayers, volume II: Purgatory, Penguin Books 1955.

Η σκυτάλη σε (γμτ πού να βρω 5 τώρα...) fotospatho (γίνεται να ξανακάνει κανείς?), marquise of O., lastnightidreamtthatsomebodylovedme, winter academy, provatos. Ουφ.

Lust; Caution

2008-02-01T13:40:00.001Z

(copyright Joe Ovelman)

Lust? Είναι θέμα γούστου. Caution? Δεν είναι και χάλια, αλλά μου άφησε μια αίσθηση κενού. Και το πολιτικό υπόβαθρο για το οποίο είχα διαβάσει εδώ δεν το είδα πουθενά. Ωραίες εικόνες, ωραία μουσική, αλλά το όλο αποτέλεσμα κάπως αδιάφορο. Περιμένω άλλες απόψεις. Εγώ πάντως θα προτιμούσα κάτι σαν το παραπάνω έργο. Κάποτε θα ξέρουμε...

Es tobt. Nämlich das Meer.

2008-01-14T10:38:00.000Z

Έτσι γράφει η Μάρθα Φρόυντ σε μια καρτ ποστάλ το 1910 κι είναι σαν ποίημα (Μαίνεται. Δηλαδή η θάλασσα). Έχω μια ιδιαίτερη σχέση με τα γερμανικά: είναι η μόνη γλώσσα που διάλεξα εγώ να μάθω. Ήμουν στα 11, άκουσα τη Νένα να τραγουδάει το Nur Geträumt (ich bin so allein / ich will bei Dir sein) κι αποφάσισα να μάθω γερμανικά. Μέτά ταξίδεψα στη Γερμανία, πιο μετά έζησα εκεί, ερωτεύτηκα, έκανα μαλακίες, έκανα φίλους και τώρα ταξιδεύω εκεί συχνά κι αισθάνομαι σαν στο σπίτι μου - κι ας είναι αλλού το σπίτι μου (το πού μου διαφέυγει, αλλά κάπου θα είναι, δεν μπορεί). Όταν μιλάω γερμανικά, αισθάνομαι όμορφα, η γλώσσα μου φαίνεται γλυκιά και τρυφερή (σαν τη Νένα), καθόλου glamorous - το αντίθετο, σαν ένας πολυαγαπημένος μας φίλος, λιγάκι slacker, χωρίς το παραμικρό γούστο, που ωστόσο είναι πιστός και σταθερός και που τον αγαπάμε βαθιά. Αυτά, και καλή μας εβδομάδα.

Ferienflirt/Intimdusche/Morgenlatte/Rampensau - μια μικρή λιτανεία

Η μελαγχολία που δεν είναι του φθινοπώρου

2007-12-02T18:22:00.000Z

Νάμαστε πάλι εδώ, αρχές Δεκεμβρίου, με τα Χριστούγεννα να πλησιάζουν (απειλητικά? ελπιδοφόρα? αδιάφορα?) και πάλι όλες οι προσδοκίες να συγκεντρώνονται, η μελαγχολία (αυτή, η παλιά μου φίλη) να έρχεται προς το μέρος μέρος μου και ειλικρινά δεν την ξορκίζουν ούτε τα πολύχρωμα λαμπιόνια, ούτε το πάνω κάτω στην Όξφορντ στρητ, ούτε οι σοκολάτες με τ'αμύγδαλα καραμελωμένα σε αλμυρό βούτυρο. Μιλάω βέβαια προσωπικά, δε γενικεύω. Βρίσκομαι πάλι σε μια φάση που είχα αφήσει πίσω μου για κάποια χρόνια, να μαζεύω χαρτιά, να ψάχνω τρόπους να πακετάρω τον εαυτό μου καταλλήλως για τον Brave New World (και η Λενίνα λείπει για διακοπές στο Μαϊάμι, εάν δεν απατώμαι)... Worst case scenario: από τον Σεπτέμβριο και πάλι στη νομαδική ζωή, από αίτηση σε αίτηση κι από campus σε campus. Και οι (κουτσουρεμένες πλέον) διακοπές μου στην Αθήνα τι να μου κάνουν? Αχ. Σαν το βαθύ αχ της Αλκμήνης στον Αμφιτρύωνα του Κλάιστ, κι αχ στην αρχή των τραγουδιών το αχ είναι γραμμένο. Θα περάσουν κι αυτά τα μελοδραματικά. Θα βγω έξω, θα καταναλώσω και θα καταναλαθώ (one hopes) και φτου κι απ'την αρχή.

Herbst

2007-10-28T12:22:00.000Z

Not nothing
without you
but not the same

not nothing
without you
but perhaps less

not nothing
but less
and less

perhaps not nothing
without you
but not a lot more

Erich Fried, 1979

Yep, this could be me

2007-09-18T23:26:00.000Z

This is a gift that I have, simple, simple; a foolish extravagant spirit,
full of forms, figures, shapes, objects, ideas, apprehensions, motions, revolutions: these are begot in the ventricle of memory, nourished in the womb of pia mater, and delivered upon the mellowing of occasion.
But the gift is good in those in whom it is acute, and I am thankful for it.

Love’s Labour’s Lost, Act IV, Scene I

2007-09-06T22:07:00.000Z

exposed on the mountains of the heart. See, how small there,
see: the last hamlet of words, and higher,
and yet so small, a last
homestead of feeling. Do you recognize it?
Exposed on the mountains of the heart. Rocky earth
under the hands. But something will
flower here; out of the mute abyss
flowers an unknowing herb in song.
But the knowing? Ah, that you who began to understand
and are silent now, exposed on the mountains of the heart.
Yet many an awareness still whole wanders there,
many a self-confident mountain animal
passes through and remains. And that great protected bird
circles about the peaks of pure denial. But
unprotected, here on the mountains of the heart.

Rainer Maria Rilke, September 1914

Όταν λιώνει το σπίρτο απάνω στο χέρι μας / και μόνο μέσα μας φωνάζουμε ωχ

Πυρ

2007-08-27T11:28:00.000Z

Όλα είναι δρόμος

2007-08-18T20:38:00.000Z

Αυτό το καλοκαίρι, όπως γράφει και τ'αγαπημένο φωτόσπαθο, περιμένουμε κάτι, αλλά το ρήμα γίνεται σχεδόν αμετάβατο. Πώς λέμε είμαι ερωτευμένος με τον έρωτα, έτσι κι εγώ περιμένω για να περιμένω ('ετσι υποψιάζομαι πλέον). Το'χε πει κι η Λιζέττα Καλημέρη «θα περιμένω κι ας μη'ρθεις». Είπα λοιπόν να περιπλανηθώ κάπως στους τόπους της νιότης μου, στη Γερμανία. Πάντα με ηρεμεί η Γερμανία, είναι σχεδόν το μοναδικό μέρος που αισθάνομαι σαν στο σπίτι μου (περίεργο ζώο ο άνθρωπος). Στο βορρά λοιπόν, im protestantischen Norden, εδώ είναι ο σταθμός της Βρέμης (αλλά θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε πόλη της βόρειας Γερμανίας). Ήταν η μοναδική μέρα που έκανε καλό καιρό κι εγώ ξεκίνησα ποδηλατάδα με τον Ν. Ξεθεωθήκαμε, χωρίς ιδιαίτερο λόγο (εαν ποτέ θέλετε να πάτε στη Worpswede, μην το κάνετε). Αλλά βγάλαμε κάτι χαζές φωτογραφίες στα χωράφια.

Μετά στο Münster, που πέρασα πέντε χρόνια (αχ, λέω μόνο, αχ) και που είχα πέντε χρόνια να πάω. Δεν άλλαξαν και πολλά. Και είναι κάπως αστείο, ενώ είχα ξεχάσει όλες τις καθημερινές πληροφορίες, με το που πάτησα το πόδι μου το μυαλό μου άρχισε να δουλεύει σαν φωτεινός παντογνώστης: δεκάδες φωτάκια άναβαν το ένα μετά το άλλο, ξεχασμένες συνάψεις που ξανάμπαιναν σε λειτουργία. Άρχισα να θυμάμαι τα καφέ, τους φούρνους, τα ζαχαροπλαστεία, τα γλυκά τους, τα τσαγάδικα, τα βιβλιοπωλεία, τα ασανσέρ στο πανεπιστήμιο, τους πωλητές στα δισκάδικα, την αίσθηση του δρόμου, τα δέντρα, τα νερά της λίμνης. Πόσο ν'αντέξει η καρδιά. Αναγκάστηκα να της ζητήσω να ηρεμήσει. Και μου'κανε τη χάρη να με υπακούσει (σπάνιο πράγμα).

Μετά Βερολίνο. Εκεί κατάλαβα πόσα έμαθα στον προηγούμενο σταθμό: την αγάπη ενός ανθρώπου, που κάποτε αισθανόμουν ότι θα πέθαινα εάν δεν τον έβλεπα, τώρα δεν την έχω πια ανάγκη - βέβαια η ζωή μου είναι πλουσιότερη επειδή αυτή η αγάπη υπάρχει (μακρινή πλέον, αλλά ζωντανή), αλλά δεν την έχω ανάγκη, πια. Στο Βερολίνο τα vibes σε χτυπάνε σαν μπόσσα νόβα, ή σαν πόλκα ίσως, πάντως ήρεμα και βαθιά. Ωραίες μουσικές, όμορφοι άνθρωποι (εντάξει, είναι θέμα γούστου), αισθάνεται κανείς ένα χέρι να ακουμπάει στον ώμο και να τον καθησυχάζει: όλα θα πάνε καλά. Αμήν.

Να μην ήταν κι αυτή η ρημάδα η βροχή... Με καφεδοτσίγαρα (ναι, εκεί οι ποταποί καπνιστές μπορούμε να εξασκούμε το βίτσιο μας δημοσίως, ακόμη) πέρασε ο καιρός. Αλλά δεν φοβάμαι, ούτε νοσταλγώ. Θα επιστρέφω συνέχεια. Κι όταν γεράσω και πρέπει να παίζω ακορντεόν στους δρόμους για να ζήσω, θα πάω στο Βερολίνο. Αυτή είναι η παρηγοριά μου.

Και μετά στην Αθήνα. Με τη ζέστη να κάνει τον εγκέφαλο dulce de leche (ή ρυζόγαλο) και είναι τόσο μα τόσο ευεργετικό αυτό. Μια αδέσποτη γάτα (τη βάφτισα Λίβια) μας έφερε τα 4 γατάκια της κι αυτό ήταν το αποκορύφωμα του καλοκαιριού. Αν και dog person ηρέμησα τόσο πολύ με το να τα παρατηρώ. Ήρθε και το πάρτυ (όμορφα όλα) και η Ηλέκτρα στην Επίδαυρο και πριν καλά καλά το καταλάβω έπρεπε να φύγω. Πήρα μαζί μου τραγούδια.
Τη Μυρτιώτισσα του Κραουνάκη με την Ερωφίλη (συγκλονιστικό) και το στιχάκι του ιδίου στο τραγούδι για τη Ζωζώ Σαπουντζάκη: Τόσα χιλιόμετρα λαμέ / και δεν σε νίκησα καημέ. Όλα τα λεφτά.

Κι εδώ; Καλοκαίρι (που ν'το;) και καταχνιά. Αλλά για να μην μελαγχολήσουμε από τώρα, ένα τραγουδάκι όμορφο και λαμπερό που μιλάει για μια σχέση καθημερινή και ωραία. Το εύχομαι σε όλους/όλες μας. Άντε και πάμε γι'άλλα.

Η σημασία του λινού

2007-07-15T09:07:00.000Z

Ο Μπομπ (τώρα τον φωνάζουμε Αλεξέι) το’παθε πρώτος. Είχε έρθει στο σχολείο, αλλά δεν μπήκε για μάθημα. Πήγε στο μικρό ξέφωτο στο δάσος για να καπνίσει και να τα πει με τους άλλους. Την ώρα που έστριβε τσιγάρο, αισθάνθηκε κάτι περίεργο. Κοίταξε τους γύρω του, κοίταξε και τον εαυτό του και απόρησε. Δεν καταλάβαινε ούτε πού ήτανε, ούτε τι γύρευε εκεί, τα παιδιά δίπλα του του φαίνονταν περίεργα, ακόμα και τα ίδια τα ρούχα του προκαλούσαν έκπληξη, ίσως και αηδία. Μετά λιποθύμησε.

Ξύπνησε αρκετές ώρες αργότερα στο κρεβάτι του. Οι γονείς του ήταν εκεί μαζί με τον κολλητό του, τον Τάυσον και τη φίλη του, την Έηπριλ. Ο Μπομπ άνοιξε τα μάτια του, περιεργάστηκε όσους ήταν εκεί, γυρίζοντας ύστερα το βλέμμα του στο δωμάτιο, και στο πρόσωπό του υπήρχε ακόμη αυτή η αίσθηση της απορίας και της αηδίας. Η μαμά του μίλησε πρώτη.

- Αγάπη μου, είσαι καλά; Πώς αισθάνεσαι;

Ο Μπομπ την κοίταξε κάπως αυστηρά και είπε «μητέρα, τα σεντόνια αυτά είναι βρώμικα. Πώς είναι δυνατόν να μην τα έχουν αλλάξει;

Όλοι κοιτάχτηκαν με καχυποψία. Πρώτον ο Μπομπ δεν είχε αποκαλέσει τη μαμά του ποτέ μητέρα. Δεύτερον, ο Μπομπ δεν ήταν και τέρας καθαριότητας. Άσε που δεν άφηνε κανένα να μπει στο δωμάτιό του για να συμμαζέψει. Αυτό χτύπησε στους γονείς του. Ο Ταύσον όμως απόρησε ακόμη περισσότερο γιατί ήξερε ότι ειδικά το κρεβάτι του Μπομπ ήταν απαγορευμένη ζώνη για τους γονείς του γιατί κάτω από το στρώμα του έκρυβε τις τσόντες και σ’ένα μικρό μεταλλικό κουτάκι από τη Ντίσνευλαντ τα σακουλάκια με τη φούντα και τα χαπάκια του.

- to be continued -

... και καλό καλοκαίρι σε όλους/όλες

Καλοκαίρι και καταχνιά

2007-06-30T21:02:00.000Z

Τα λέγαμε και πέρσι, να μην τα ξαναλέμε. Το καλοκαίρι μας κοροϊδεύει, μας διαφεύγει. Και τι φταίει κι αυτό; Το'χουμε φορτώσει με τόσες προσδοκίες. Σαν δέντρο γεμάτο καρπούς. Τα δέντρα όμως είναι σοφά: αφήνονται στον άνεμο, ο άνεμος ρίχνει μερικά φρούτα κάτω, και τα δέντρα ξαλαφρώνουν. Μακάρι να μπορούσα κι εγώ να ξεφορτωθώ τόσο εύκολα κάποιες από τις προσδοκίες μου.
Σε μερικές μέρες φεύγω, αυτή τη φορά χωρίς ιδιαίτερο ενθουσιασμό - είναι αυτό δείγμα ενηλικίωσης; Κάποια πράγματα που θα ήθελα να είχα, δεν τα έχω (σημ. πάλι μόνος στις διακοπές...), άλλα ήρθανε και τελικά μου φάνηκε πως δεν άξιζαν τον κόπο. Και πάλι επιστρέφω στην ίδια μου ιδιότητα: ο Darth Vader της ανολοκλήρωσης, ακόρεστος, χωρίς συχνά να ξέρω τι ψάχνω, προσαρμοστικός, υπερευαίσθητος, κακομαθημένο μοναχοπαίδι (σας ερωτώ, εάν μέσα μας κρύβουμε όντως ένα inner child, εγώ τί να κάνω με το μούλικο που θέλει 24/7 προσοχή, unconditional love, και να τρώει πιτσίνια, καπρίς και ζελεδάκια όλη μέρα, μου λέτε σας παρακαλώ;)... Ευτυχώς, εκεί που θα πάω το καλοκαίρι θα είναι κανονικό και παλιομοδίτικο: ζέστη μέχρι τελικής πτώσεως, το αλάτι να τραβάει το δέρμα, σιέστα με τον ήλιο να μπαίνει από τις γρίλιες, και το βράδυ μπιρίμπα, και νυχτολούλουδα. Κι εκεί, με τον ήλιο στον κύριό μου Λέοντα, θα γεμίσω τις μπαταρίες και θα ξανάρθω και πάλι έτοιμος για όλα. Και τα προκαλώ να έρθουν. Bring it on.

Laissez les grandir ici

2007-05-13T15:49:00.000Z

We are all sans papiers

In case you were wondering

2007-04-25T10:53:00.000Z

We'll always have Paris

2007-04-13T17:25:00.000Z

The end of innocence
(Μπορεί κάποιος να μου πει πώς κάνει casting ο Téchiné?)

You absolutely MUST listen to this
(Et patati et patata / Des fois j'en ai ras le bol de moi)

La belle inconnue

Montmartre

Ευτυχώς υπάρχει και το μετρό

Just say NON

Denis Darzacq, La Chute, Galerie VU, 2, rue Jules Cousin

7 και βάλε (αρχίζω με 4)

2007-03-22T22:06:00.000Z

Ακολουθώντας το κάλεσμα του κ. Αμβροσίου ιδού κάποιες αγαπημένες μου ταινίες (σιγά μην τις βάλω και σε σειρά...)

La Reine Margot (1994)

Η Adjani θεϊκή (κυριολεκτώ),
ένα όργιο αίματος κι η μουσική του Μπρέγκοβιτς

Τhe Best Intentions (1992)

Η ιστορία των γονιών του Ingmar Bergman

- οι εφιάλτες του Φάνυ και Αλέξανδρος

διαφαίνονται στον ορίζοντα.

Ψυχρή και σπαρακτική σαν έργο του Στριντμπεργκ

Entre Tinieblas/Dark Habits (1983)

Λίγο πολύ θα μπορούσα να βάλω ΟΛΕΣ

τις ταινίες του Αλμοντόβαρ, αλλά διαλέγω αυτήν

γιατί μου είχε γίνει ψύχωση

(γυρίσαμε και μια απομίμησή

της το 90 με τίτλο

Το πρωί Καλόγρια, το βράδυ πόρνη)

Shortbus (2006)

Είναι δυνατόν να κλαις από συγκίνηση

και χαρά και παράλληλα να ερεθίζεσαι σεξουαλικά;

Ναι, είναι.

- to be continued -

Hyacinths

2007-03-19T23:12:00.000Z

Η θάλασσα απόψε έχει αυπνία

Τη νανουρίζω να κοιμηθεί

Φοβάμαι μου λέει μη με πειράξει

Ήπια τόσους καφέδες από το πρωί

[...]

'Εχω μέρες να πιω καφέ, σχεδόν έχω σταματήσει και να καπνίζω (στομάχι). Υποστηρίζω ότι είναι ψυχοσωματικό (φοβάμαι να κάνω γαστροσκόπηση) κι ότι αυτή τη φορά φταίει το στρες (πες μου κάτι καινούργιο), ο μαύρος γλάρος που όλο και με τριγυρίζει (ορισμένοι άνθρωποι μόλις μυρίζονται ότι πας να τους ξεχάσεις, να πας μπροστά, τότε τους θυμάται ότι σε θέλουν... τι αρρώστια), τα οικογενειακά (έτσι λέγανε στην Κρήτη και τη βεντέτα, τα δικά μας είναι πιο αναίμακτα, αλλά εξίσου άσκοπα).

Ουφ, όλο παρενθέσεις σήμερα.

Μυρίζω τους υάκινθους μέσα στο παλιό μπουκάλι της πορτοκαλάδας, όλα καλά εν γένει, αλλά οι πληγές πληγές, κρυφές και φανερές και να δούμε πώς θα βγάλουμε το κορμάκι μας στον ήλιο...

Περιμένω ιδέες, περιμένω το αύριο και το προκαλώ να είναι καλύτερο από το σήμερα!

For those of you travelling to Vienna

2007-03-18T18:55:00.000Z

Check out my friend Czarek's great new show "Strawberry Muffin" at dietheater

Philip Larkin

2007-03-01T20:43:00.000Z

I don't like March
it's stiff like starch
and the fucking snow
doth blow, doth blow

work in progress

2007-02-23T23:14:00.000Z

If you were dead
things would be easy
I'd sob by your bed
without feeling cheesy
I'd meet your mum and dad
and then all the others
and you wouldn't be around
to say that it bothers you
if you were dead

if you were dead
I'd be devastated
my eyes all red
your mistakes expurgated
if you were dead
I'd stop being bitter
the pain would slowly go
and I'd no longer be a quitter
if you were dead

but you're not dead
it's merely a breakup
I'm losing the thread
this pain is a shakeup
and what hurts me most
is that it ain't worth it
you always boast
how we seem so unfit
but honey it's me
I gave you the power
and I'm taking it back
I'll bloom like a flower

cause I am not dead
I am merely sleepwalking
but just you watch
I'll soon be ball hawking
and then I won't care
I promise, I won't care
if you drop dead

Eartha Kitt - C'est Si Bon (Live Kaskad 1962)

2007-02-19T01:09:00.001Z

(for all of you missed this: Eartha is still the most exciting woman in the world)

COULD I LEAVE YOU?

Leave you? Leave you?
How could I leave you?
How could I go it alone?
Could I wave the years away
With a quick goodbye?
How do you wipe tears away
When your eyes are dry?
Sweetheart, lover, could I recover,
Give up the joys I have known?
Not to fetch your pills again
Every day at five,
Not to give those dinners
for ten Elderly men, from the U.N.
How could I survive?
Could I leave you
And your shelves of the World's Best Books
And the evenings of martyred looks,
Cryptic sighs, sullen glares from those injured eyes?
Leave the quips with a sting, jokes with a sneer,
Passionless lovemaking once a year?
Leave the lies ill-concealed, And the wounds never healed
And the games not worth winning
And-wait, I'm just beginning!
What, leave you, leave you,How could I leave you?
What would I do on my own?
Putting thoughts of you aside
In the south of France,
Would I think of suicide?
Darling, shall we dance?
Could I live through the pain
On a terrace in Spain?
Would it pass?
It would pass.
Could I bury my rage
With a boy half your age
in the grass?
Bet your ass.
But I've done that already - or didn't you know, love?
Tell me, how could I leave
when I left long ago, love?
Could I leave you?
No, the point is, could you leave me?
Well, I guess you could leave me the house,
Leave me the flat, Leave me the Braques and Chagalls and all that.
You could leave me the stocks for sentiment's sake
And ninety percent of the money you make.
And the rugs, And the cooks
--Darling, you keep the drugs.
Angel, you keep the books,
Honey, I'll take the grand,
Sugar you keep the spinet
And all of our friends and-
-Just wait a goddam minute!
Oh, leave you? Leave you?
How could I leave you?
Sweetheart, I have to confess:
Could I leave you?
Yes.
Will I leave you?
Will I leave you?
Guess!

χιόνι

2007-02-12T20:33:00.000Z

Snow can wait / I forgot my mittens - ωραία τα τραγουδούσε η Τόρι τον παλιό καλό καιρό...
Εδώ το χιόνι είναι λίγο και σπάνιο. Στη Βιέννη μας έθαβε κάτω από την άσπρη του επιφάνεια για μήνες κι ύστερα βγαίναμε σιγά-σιγά την Άνοιξη, σαν κρόκοι.
Η μέρα είναι λιγάκι δύσκολη, ψυχοβγάλτρα, ταιριάζει με τις προηγούμενες και βέβαια ελπίζω να διαφέρει από τις επόμενες.
Αυτό το αιώνιο βάρος, αυτό που περιγράφει ο Κούντερα, αυτό που κάνει τους ώμους της Όλγας, της Μάσα και της Ίρινας να λυγίζουν, αυτό που οπλίζει το χέρι του Κόστια και κάνει τη Νίνα να ψιθυρίζει πως είναι ο γλάρος. Αυτό που το αποζητώ και το ξορκίζω μια ζωή με τραγούδια κι αστειάκια - δεν φεύγει με τίποτε το γαμημένο.
Άν έχει ήλιο αύριο το πρωί θα τα επισκιάσει όλα αυτά - δεν ευδοκιμούν στο φως.
Κάποτε θα ξέρουμε, δεν είναι έτσι;

Ο βασιλιάς κι εγώ

2007-01-25T09:40:00.000Z

Στο παρθένο σου δάσος φοβάμαι να μπω
με τσιγάρο αναμμένο και τέτοιο καιρό
Δυναμώνει ο αέρας, χρυσόμαλλο δέρας
μπορεί να με φας πριν σου πω σ' αγαπώ

Απ' τη μέση του δρόμου σου τηλεφωνώ
μόνο θάλασσα βλέπω εδώ κι ουρανό
Στις μικρές αχιβάδες, φωτάκια χιλιάδες
μα που είναι το φως μου το αληθινό

Επιστρέφω σ' εσένα ξανά σαν τρελή
να σε δω που θα βγαίνεις την ανατολή
Βασιλιά της καρδιάς μου κι απ' το τατουάζ μου
εσύ με πονάς και με καις πιο πολύ

[Ναι, φαίνεται σα να βαριέμαι να γράψω κάτι δικό μου, αλλά αυτό το τραγούδι με εκφράζει τόσο πολύ, που δεν έχω τίποτε άλλο να προσθέσω. Άρα σιωπώ. Ξέρει κανείς να το παίζει στο πιάνο; Θέλω να το τραγουδήσω...]

2007-01-23T20:04:00.000Z

To be, or not to be - these are two questions.
Vladimir Sorokin

2006-12-11T00:55:00.000Z

Το κασκώλ σου είναι τυλιγμένο γύρω από τον λαιμό μου. Δυο ζευγάρια ξεβαμμένες κάλτσες είναι στο συρτάρι μου. Το βύσμα από τα ακουστικά σου. Τίποτε άλλο. Σε λίγο θα καταλήξουν κι αυτά σε μια πλαστική σακούλα, κι όταν θα ανταλλάξουμε ομήρους θα χάσουν τη φόρτιση που τώρα τα κάνει μαγικά, θα ξαναγίνουν αντικείμενα. Κι έτσι θα μπορείς να τα ξαναφήσεις σε άλλα σπίτια. Κι εγώ; Εγώ θα προχωρήσω, κι όταν μετά από λίγο καιρό θα ξαναδιαβάζω αυτό το κείμενο θα μου φαίνεται μελό, άσκοπο. Ας είναι κι έτσι

Σοφή Λίνα

2006-12-08T22:41:00.000Z

Η καρδιά μου όταν χτυπάει / χτυπάει εμένα
που ψάχνω τραύματα / ενώ είναι γιατρεμένα
μα σ'αγαπώ που μ'αγαπάς / κι ας μην τ'αντέχω
που ό,τι θες απ΄τη ζωή σου εγώ το έχω

Παίζοντας με τις λέξεις (not ready to make nice)

2006-12-08T22:03:00.000Z

θέλω να ρίξω τα φύλλα μου,

να ξαναγεννηθώ καινούργιος

αλλά είμαι αειθαλής

αχ

αχ, λέω

αχ

Τα τραγούδια λένε πάντα την αλήθεια

2006-12-05T11:16:00.000Z

Είναι καθήκον μου να μοιραστώ μαζί σας τα τραγούδια που έχω αυτή τη στιγμή σε heavy rotation = ο χωρισμός ως μιούζικαλ. Βεβαίως δεν είναι όλοι οι χωρισμοί ίδιοι. Αν το δούμε τυπολογικά (έχω κι εγώ κολλήματα) βρίσκουμε τους ακόλουθους τύπους:

Χωρίζω και
1. Σε θέλω πίσω
2. Θέλω να σε σκοτώσω, καταραστώ κλπ
3. Γιορτάζω που σε ξεφορτώθηκα
4. Συνδυασμός όλων των παραπάνω

Τα ακόλουθα τραγούδια είναι για κάτι άλλο: χωρίζω/-ουμε γιατί δεν πάει άλλο, δεν σε θέλω πίσω παρά μόνο υπό άλλες συνθήκες, σ’έναν άλλο κόσμο (δεν παίζει), δεν θέλω να σε σκοτώσω, δεν σου κρατώ κακία, έκανες ό,τι μπορούσες (αλλά μονίμως κάτι έλλειπε ή κάτι περίσσευε), δεν γιορτάζω που σε ξεφορτώθηκα, ούτε κλαίω, προσπαθώ να προχωρήσω, να μην κολλήσω, να μην μυθοποιήσω τις καλές στιγμές και ξεχάσω τις κακές, να μαζέψω τις δυνάμεις μου, να ξαναφέρω πίσω τις πιο όμορφές μου λέξεις που σπατάλησα, να φορτίσω, να αισθανθώ ξανά έτοιμος ν’ανοίξω.
Ως τότε, τα παρακάτω μου κάνουν την πιο καλή παρέα

Μαρινέλλα
άπαντα εν τέλει, αλλά για να είμαστε πιο σαφείς:
Δεν είναι που φεύγεις [αμ, αυτό είναι, αλλά τι να λέμε]
΄Ολος ο κόσμος είσαι εσύ [ναι, εσύ, μαλάκα]
Και καλύτερα [δηλάδή όλα θα είναι πιο καλά τώρα, λαλαλα]

Μαρίκα Νίνου
Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα [ας καθαρίσομε μια ώρα αρχίτερα]

Πίτσα Παπαδοπούλου
Που πάει η αγάπη όταν φεύγει [γίνεται σύνεφο ή πεθαίνει, πού να την βρω να την ρωτήσω αν θα ξαναγυρίσει πίσω – άστα Πίτσα μου, δεν πρόκειται]

Δήμητρα Γαλάνη
Η μέρα εκείνη δεν θ’αργήσει [το τραγούδι δεν είναι του χωρισμού, αλλά το οικειοποιούμαστε γιατι έχει ελπιδοφόρο μήνυμα]

Depeche Mode
Only When I Lose Myself [It's only when I lose myself in someone else / That I find myself – αυτό το στέλνουμε με μικροκύματα προς το μέρος του εν λόγω προσώπου μπας και καταλάβει με τι άνθρωπο είχε να κάνει {μάλαμα}]

Angelique Kidjo
Ces petits riens [από τον προηγούμενο χωρισμό, ναι είχαμε έναν κάθε μήνα, κορυφαίο τραγούδι του Gainsbourg για τις στιγμές που η ασάφεια, η πίκρα κι η σιωπηρή οργή σε πνίγουν. Ιδού το πρώτο κουπλέ σε ελεύθερη απόδοση, ναι μπορεί να το χρησιμοποιήσετε και σε καραόκε: Σου άνοιξα την πόρτα / κι έφυγες ξανά / τα λίγα μου σου φάνηκαν πολλά / προσπάθησα να ζήσω μ’οσα μου δινες εσύ / μα η ζωή μου φάνηκε λειψή – κλπ κλπ, μπήκατε στο νόημα]

Έλλη Πασπαλά
Τρεις μέρες [μόνο και μόνο για το στίχο: που πέφτουν τα φύλλα / στην άκρη του δρόμου / κι εγώ τα μαζεύω και ζω]

Susanna and the Magic Numbers
Don’t think twice, it’s alright [Κλασσικό σε όμορφη μίνιμαλ εκτέλεση: I ain't sayin' you treated me unkind / You could have done better but I don't mind /
You just kinda wasted my precious time / But don't think twice, it's all right]

Αλέκα Κανελίδου
Δεν σ’αδικώ [κι όμως το ήξερα απ’το πρώτο μας λεπτό / πως θα’ναι λίγο / μόνο για λίγο]

Χριστιάνα
Η νύχτα θέλει [λέει στο ρεφραίν: να μη σε γνώριζα / να μη σε χώριζα / να μη σε κράταγα στα χέρια μου ποτέ]

Άντε παιδιά φτάνει τώρα να κάνουμε και καμιά δουλειά. Θα τα πούμε δριμύτεροι (this is a threat)

Je reviens

2006-12-01T09:30:00.000Z

Adrienne Rich

NOVEMBER 1968

Stripped
you're beginning to float free
up through the smoke of bushfires
and incinerators
the unleafed branches won't hold you
nor the radar aerials

You're what the autumn knew would happen
after the last collapse
of primary colour
once the last absolutes were torn to pieces
you could begin

How you broke open, what sheathed you
until this moment
I know nothing about it
my ignorance of you amazes me
now that I watch you
starting to give yourself
away to the wind

It's all over now, baby blue

2006-09-04T23:23:00.001Z

It's late; you would mock me and say it's too early. I'm tired of this circus, tired of defending you to myself, starved for what I wish, gorged only on what you offered me, whenever you felt like you had enough air, enough space. You were afraid that I was going to kill your muse, to make you ordinary, to take away precious things, to make void things before you even had the chance to taste them. And I stood there, defending myself (and being lousy at it), not wanting to take anything away - I love you as you are; you, I am afraid loved me only as a refleting mirror of your glory. It's late, in so many ways and I only wish to retain the good memories (the hard seed of bitterness - I told you - I'll do my best to spit it out): spooning, our smiles of allegiance when I opened the door for you, letting me explain things to you and letting me feel there was something I could give you, the sighs, the sounds, your eyelashes gently shut while sleeping. I'll stop before I trivialize any more beautiful moments. Good night, and may we no longer last, no longer endure this barren game; it's been too long and the outcome is always the same

Lungotevere

2006-06-20T10:09:00.000Z

Οι γλάροι το ξέρουν: μια μέρα η ψιλή άμμος και τα βρύα θα τα καταπιούν όλα, θα τα ξανακάνουν όλα δικά τους, και τα μάρμαρα, και τα λύμματά μας - αδιαχώριστα.

From the early (innocent?) days of capitalism

2006-06-05T08:17:00.000Z

Greenwich Market, 19th century inscription

Summer, when will you come?

2006-05-31T19:14:00.000Z

We tried arguments, we tried threats, now all that is left to us are prayers and processions.

Please summer, θ έ ρ ο ς, come unto us: we LOVE you

When faced with this / Do this

2006-05-30T10:53:00.000Z

The trees are wise

2006-05-30T10:43:00.000Z

– Do you remember that tree, Ingo asked holding a crumpled photograph in his hands.
– Where did you find that? Micha sighed, ever so slightly, he smiled with his little, cute smile that made his eyes become like two blue marbles and so many crows’ feet flock in their corners.
– Sure I do. Kathrin… where do you think she is now? She never answered my last letter, do you remember?
– I hardly knew Kathrin. I think I only met her twice, once at David’s funeral and then a couple of days later, when you had drank yourself into a coma almost, remember?
– I don’t know what got to me on that day in Hampstead. That’s where it was. I had never done anything like that before. But when I got there, I felt I had to do it. There was something calling me, it wasn’t a voice, there were no words, but I understood what he was telling me – it was male whatever it was. And I climbed and kept climbing and I was sure that any moment I would fall down, but somehow I wasn’t scared. It had rained, and the whole place was muddy; if anything the mud would keep me from breaking any bones. But then I couldn’t stop, I just wanted to climb and keep on climbing; I felt such a kick of excitement, like Jack climbing the beanstalk. It was the first time I felt so free… I mean after David… He had stopped smiling and was looking vaguely towards the window, but his eyes were unfocused, catching some rays of the setting sun that made them glimmer.
– It’s ok, I didn’t know… I just found this in the book you lent me this morning. I… Ingo stammered, sorry… I…
– Don’t worry Ingo. I had forgotten all about this day, all about Kathrin, this tree, this book… It’s funny how sometimes things change. There was a time when I couldn’t recall any of this and not break down. It wasn’t Kathrin’s fault, it was probably mine, but I was so mixed up back then. I didn’t think I would get over David and Kathrin seemed to understand me and I thought she knew and that she accepted it and it felt so easy. I was so weak and…
He had folded his arms round his stomach as if it was turning to a knot and he wanted to protect himself.
– Forget it Micha, screw it. Let’s go out, let’s just…
– No need Ingo. Don’t worry. I won’t break down now. I just need to remember, now’s a good time as any. Wanna hear about Kathrin?
Ingo was in panic. If he said yes, then Micha would start talking of her, conjuring up her ghost, bringing her back into this flat, and Ingo didn’t want to share this flat with anybody else but Micha. If he said no, then perhaps Micha would get upset, he could even leave in one of his I’m-just-going-out-to-get-some-air moments, then switch off the mobile and disappear for a couple of days. He played it cool.
– I’m here for you… whatever.
Micha did not in fact want to talk about Kathrin, just a moment after his words had hit the air this whole Kathrin thing seemed to him to be a bad idea. Because Kathrin would bring back London and London would bring back David and it had taken him so long to put that in a place distant enough not to bug him anymore. Well, not often, anyway.
– Oh, screw Kathrin. For all I can remember we might have had expired magic mushrooms for breakfast, or it might have been too much oxygen, or the fumes from London rising to Hampstead. Who knows why I climbed that tree anymore? Who knows why I thought it would be a good idea to spend some days at Kathrin’s place in London after David had died? Who knows why I didn’t think it was groce to date her, David’s old girlfriend of all people? Who knows how fucked up we were to think we could heal together like this? Forget it, been there, done that.

Ingo let a couple of seconds pass by.
– So you wanna get some coffee?
– Yeah, I’d like that I think. Micha was regaining his cool. Let’s go and get some air first, ok?
Ingo nodded, yes, yes that would be nice. Air, coffee, something sweet, a little more ground beneath his feet.

Nature morte a la Tillmans

2006-05-30T09:56:00.000Z

Just a blink / and you miss the sensation

2006-05-30T09:41:00.000Z

Draft

2006-05-30T08:45:00.000Z

Τα μαλλιά της είναι κόκκινα, δεν ξέρω βέβαια αν είναι φυσικό το χρώμα τους. Πριν από κάποιες μέρες, σε ανύποπτο χρόνο, έκλεισα τα μάτια μου και φαντάστηκα τα μαλλιά της ξέπλεκα να πλέουν μέσα στη θάλασσα, σα φύκια, σα πλοκάμια θαλάσσιας ανεμώνας, έπλεαν μέσα στην ανύπαρκτη βαρύτητα του νερού, το πρόσωπό της χλωμό, το δέρμα της χλωμό, ακόμη πιο χλωμό απ’ότι το κάνει το μπλε της θάλασσας, το σώμα της αφράτο, με τα κόκκινα μαλλιά της ήταν σα μοντέλο σε πίνακα φλαμανδού ζωγράφου – αυτό είδε και τον τράβηξε? τα μάτια κλειστά (σαν τα δικά μου), ας μη τ’ανοίξει, δε με νοιάζει, τα ξέρω, είναι μικρά και ηλίθια, χωμένα στο κρανίο, σφηνωμένα, λες και κάποιος τα πίεζε μ’όλη του τη δύναμη, το μέτωπό της τρια στρέματα, οι φύτρες των μαλλιών αρχίζουν μια παλάμη πάνω από τα φρύδια, τα χείλη της ανύπαρκτα, ηλίθια πατατοκέφαλη, χοντρή, είμαι σίγουρος ότι είναι μια αποικία κυταρίτιδας, η δούκισα της κυταρίτιδας, του λίπους και της μετριότητας, στο διάολο να πας, ηλίθια.

***

Δε μου βγαίνει· μου είναι αδύνατο. Σκέφτηκα σήμερα να ξεκινήσω να γράψω μια θετική περιγραφή της με αφορμή τα κόκκινα μαλλιά της και κάτι πίνακες που είδα τις προάλλες στο μουσείο , αλλά μου είναι αδύνατο. Αμέσως ρέπω στην καταστροφή. Θα ηρεμήσω, θα πιω ένα ποτό κι ένα τσιγάρο και θα ξαναδοκιμάσω.